7.1.2013 Αναβλητικότητα - Procrastination

Την αντιλαμβάνομαι ως το φόβο να ξεκινήσεις να κάνεις κάτι ... κάτι σε κρατάει και δυσκολεύεσαι ακόμα και να ξεκινήσεις αυτό το κάτι. Μπορεί να είναι και συνδυασμός φόβου και βαρεμάρας δεν ξέρω ... Το τραγικό είναι ότι αφενώς μεν δεν κάνεις αυτό το κάτι, αφετέρου δε νιώθεις ενοχές και τύψεις που δεν προχωράς. Οπότε μπλέκεις σε ένα φαύλο κύκλο. Και σίγουρα σαμποτάρεις τον εαυτό σου.

Διάφορες έρευνες λένε πως η αναβλητικότητα δεν προέρχεται από βαρεμάρα, αλλά πως τα αίτια της είναι βαθύτερα.

• Π.χ. ένας λόγος αναβλητικότητας είναι ο φόβος της αποτυχίας - φοβάμαι ότι δε θα τα καταφέρω σε κάτι άρα προτιμώ να μην ξεκινήσω καν αυτό το κάτι.
• Άλλος λόγος είναι οι ασαφείς στόχοι, δεν ξέρεις τι ακριβές θες να κάνεις, έχεις μία εντελώς ασαφή εικόνα η οποία σε γεμίζει άγχος και ανασφάλεια.

Επειδή η αναβλητικότητα υποβαθμίζει την ποιότητα της ζωής μας, καλό είναι να την καταπολεμήσουμε ... με πράξεις.

Πως;

• Καταρχήν, κάνοντας κάτι, έστω και κάτι μικρό, για την εργασία που αναβάλλουμε.
• Επιβραβεύοντας/ Ανταμείβοντας τον εαυτό μας όταν ολοκληρώνουμε κάτι.
• Θέτοντας πιο ρεαλιστικούς στόχους, πιο ρεαλιστικούς και συγκεκριμένους.

                      

"Ακόμη και το μακρύτερο ταξίδι, ξεκινάει με το πρώτο, μικρό βήμα."

1.1.2013 Αλλαγές, φόβοι και φοβίες

Οι αλλαγές με αγχώνουν ... τρομάζω τον εαυτό μου με όλα τα πράγματα που μπορεί να πάνε στραβά. Ίσως όχι στραβά, απλά διαφορετικά από ότι έχω σκεφτεί. Δεν ξέρω αν το θέμα είναι ότι δεν είμαι ευέλικτη και θέλω να έχω τον έλεγχο, μπορεί να είναι και αυτό. Νιώθω πιο ασφαλής όταν όλα είναι υπό έλεγχο, το σπίτι, η δουλειά, οι άνθρωποι γύρω μου. 

Διανοητικά καταλαβαίνω ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα και ότι πρέπει να είμαστε δεκτικοί και θετικοί στις αλλαγές. Μου αρέσει η δήλωση της Luise Hay "είμαι ασφαλής, επιτρέπω τις αλλαγές στη ζωή μου και ακολουθώ τη ροή της ζωής. Η ζωή με στηρίζει.".

Μου αρέσει πολύ και με βοηθάει όταν τη θυμάμαι.

Αλλά που και που βλέπω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον γύρω μου, ένα περιβάλλον χωρίς ανατροπές στο οποίο θα είμαι προστατευμένη από οτιδήποτε αρνητικό.

Συνειδητοποιώ πόσες πολλές φοβίες έχω ως άνθρωπος. Προσπαθώ να καταλάβω από που πηγάζουν. Θα ήθελα να απαλλαγώ νιώθω πολύ μικρή με αυτές και ξέρω επίσης ότι είναι μάταιες. Δεν μου παρέχουν επιπλέον προστασία ή κάτι τέτοιο απλά με τρενάρουν και με κρατούν μαζεμένη στο καβούκι μου.

Η εκλογίκευση των φόβων σίγουρα βοηθάει αλλά δεν ξέρω αν λύνει εντελώς το πρόβλημα. Πιο πολύ το βλέπω σαν διαχείριση φόβου/ ανασφάλειας.

Π.χ. τελευταία αγχώθηκα με τις επικείμενες αλλαγές λόγω του μωρού, το οποίο το περιμένω με λαχτάρα και απέραντη ευγνωμοσύνη. Θα τα καταφέρω; Θα τα καταφέρουμε; Πως θα αλλάξει η ζωή μας; Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ερωτήσεις που με απασχολούν...

Αγχώθηκα επίσης με την αλλαγή σπιτιού. Θα βρούμε; Θα είναι καλό; Θα μας βολέψει; Θα μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα;  

Η λογική λέει ναι, βεβαίως θα βρούμε, το Μόναχο είναι τεράστιο και έχουμε χρόνο, βεβαίως θα τα βγάλουμε πέρα και τώρα πληρώνουμε αρκετά, βεβαίως θα είναι καλό, θα επιλέξουμε κάτι που μας αρέσει και μας βολεύει.

Και όταν οι φόβοι γίνονται υπερβολικοί, μου ρχέται στο μυαλό μου το τραγούδι του Παπακωνσταντίνου 

Φρόνιμα κούκλα μου, λέω στην ψυχή μου

όλα θα γίνουν όπως τα χούμε σχεδιάσει  ...